مريدان خود و اتباع خود پيوسته بود و ناظر احوال و اوضاع خود مىبود و مرشد من رحمة اللّه عليه در تحت هيچ وصفى داخل نبود ، يعنى در جهت و مكان نبود ، و ناظر به بصر نبود و سامع به سمع نبود . همچنان‌كه در حديث قدسى آمده است كه : لا يزال العبد يتقرّب الىّ بالنّوافل حتّى احبّه فاذا احببته كنت سمعه الّذى يسمع به و بصره الّذى يبصر به . « 25 » بلى كه خواجه رحمة اللّه عليه در اتّصاف به صفات اللّه به مرتبه‌اى رسيده بود كه يَفْعَلُ ما يَشاءُ * و يَحْكُمُ ما يُرِيدُ « 26 » بود و اميد هيچ ثوابى نداشت و از عقاب ، او را خوفى نبود و به عقل كامل خود ادراك حقايق مىكرد و به طبع مستقيم در اين كارخانه در هرچه مىخواست باذن اللّه تصرّف مىنمود و مستقل بود به داد و ستد ، هرچه مىخواست مىداد و هرچه مىخواست مىستد . هرچه گذشته بود در نظر همّت عالى او بزرگ نمىنمود و هرچه آينده بود پيش او كوچك نبود .

--> ( 25 ) . همواره بنده به واسطه عمل به نوافل به من نزديكى جويد تا آنكه او را دوست بدارم و چون او را دوستدار شدم ، گوش او باشم كه بدان مىشنود ، و چشم او كه بدان مىبيند . ( 26 ) . مىكند آنچه را كه بخواهد و حكم مىكند آنچه را كه اراده كند .